728 x 90

رویداد تاریخی

آغاز جنگ خانمان‌سوز ایران و عراق

-

آغاز جنگ خانمان‌سوز ایران و عراق
آغاز جنگ خانمان‌سوز ایران و عراق
روز ۳۱شهریور سال ۱۳۵۹جنگ خانمانسوز ایران و عراق آغاز شد. گرچه شروع جنگ با حمله گسترده عراق به ایران آغاز شد ولی اینک و پس از گذشت بیش از سه دهه از آغاز جنگ و برملا شدن بسیاری اسناد، روشن شده که اگر تحریکات خمینی نبود آن جنگ هرگز آغاز نمی‌شد؛ چرا که زمینه‌های تجاوز عراق را خود خمینی با تحریکات مستمر، تحت شعار صدور انقلاب ایجاد نمود و هم او بود که از جنگ به‌عنوان موهبت بزرگ الهی استقبال کرد آغازگر جنگ عراق بود. اما پیش از آن این تحریک طرف عراقی از طریق دامن زدن به شعارهای توسعه‌طلبانهٴ خمینی برای صدور به‌اصطلاح انقلاب به عراق بود که عراق را به حمله واداشت.
 
نمونه‌یی از این شعارهای خمینی بر ضددولت وقت عراق: (پیش از آغاز جنگ)
 
 «صدام حسین بر اثر حکم شرعی کافر است. او طرفدار کفار است. این جرثومه فساد را از بین ببرید! ما هم کمک شما هستیم.این فاسد را از بین ببرید!
من به اونها سفارش می‌کنم، به ارتش عراق قیام کنند، این آدم را از بین ببرند.»
 
بعد از شروع جنگ، خمینی از جنگ استقبال کرد و آن را «موهبتی الهی» نامید. خمینی با شعار «فتح قدس از طریق کربلا» وعده داد که جنگ را تا وقتی حتی یک خانه در تهران سالم مانده است، ادامه خواهد داد. خمینی آشکارا صلح را موجب دفن اسلام (رژیم) می‌دانست. او در جای دیگر گفت: «اگر این جنگ ۲۰سال هم طول بکشد، ما ایستاده‌ایم».
 
خسارتهای ضایعات جنگ در طرف ایران:
۲میلیون کشته و معلول
۵۰شهر ویران شده
۴۰هزار اسیر
سه هزار روستای نابود شده
۴میلیون آواره
۷هزار مفقود
بیش ازهزار میلیارد دلار خسارت مادی.
خمینی برای ادامه‌ جنگ حتی طرح صلح خودش را هم که عراق پذیرفته بود، رد کرد.
 
اما واکنش مجاهدین در برابر جنگ بین ایران و عراق چه بود؟
 
به‌عنوان یک گواهی تاریخی، مجاهدین با شروع جنگ، و اشغال بخشهایی از خاک میهنمان توسط قوای عراقی برای دفاع از مردم بی‌پناه میهنمان اقدام نمودند و موجی از شهیدان مجاهد نیز تقدیم کردند و در برابر تجاوز عراق، مانند سایر هموطنان به دفاع برخاستند اما پاسداران با اقدام به دستگیری مجاهدین مانع آنان می‌شدند.
 
در ایران و شاید جهان، به جز خمینی و باندش و یکی دو کشور متحدش، هیچ حزب، گروه، دسته یا حتی کشوری نبود که خواهان پایان یافتن جنگ نباشد همه می‌گفتند جنگ بد است اما هیچ‌کس جرأت نمی‌کرد برخیزد و عملاً جلوی جنگ بایستد تنها و تنها مجاهدین و هم‌پیمانانشان در شورای ملی مقاومت بودندکه این حد از میهن پرستی را داشتند که از نام خود به نفع ختم جنگ بگذرند و همهٴ تهمتها را به جان بخرند و پس از خرمشهر عملاً جلوی جنگ بایستند.
 
ترس از برچسب توسط خمینی؛ و آنان‌ که سودی در ادامه جنگ داشتند باعث شده بود همه در برابر شعارهای جنگ‌طلبانهٴ خمینی زیر نام دفاع از میهن قفل شوند و در مقام عمل، هیچ‌کس اقدامی برای ختم جنگ انجام ندهد! حتی بعد از آزادی خرمشهر که تمایل به صلح در مردم ایران هم به خواسته اکثریت تبدیل شده بود باز خمینی از ختم جنگ جلوگیری می‌کرد. کسی باید پیدا می‌شد و از نام و ننگ خود می‌گذشت، آستینها را بالا می‌زد، انواع مارکها و برچسبها را به جان می‌خرید و جنگ را تمام می‌کرد و به آن خونریزی جنایت‌بارانه و نیز به بیوه شدن زن‌ها و یتیم شدن کودکان و ویرانی شهرها و نابودی روستاها پایان می‌داد. و با ارائه طرح صلح و متعاقب آن با امضای قرار داد صلح با عراق طلسم جنگ‌طلبی خمینی را می‌شکست.
 
و تنها کسی که شجاعت انجام این کار را داشت رهبر مقاومت، مسعود رجوی و سازمان مجاهدین خلق ایران بود.
 
چرا که نمی‌شد همزمان، هم جنگ را (بویژه پس از خرمشهر) ضدمیهنی دانست و هم ایستادن در برابر آن را ضدمیهنی قلمداد کرد! این قبیل موضعگیریها تا هزار سال دیگر هم نمی‌توانست جلوی جنگی را بگیرد که خمینی می‌خواست تا آخرین آجر سالم تهران به آن ادامه دهد. تاریخ و اعتراف‌های گاه و بیگاه سران رژیم ثابت کرده اگر مجاهدین ماشین جنگی خمینی را در هم نمی‌شکستند، خمینی تا همین امروز به جنگ ادامه می‌داد! قیام برضد جنگ به هر قیمت تنها و تنها از نیرویی ساخته بود که پروایی جز آزادی ایران و نجات جان میلیونها هموطن درسر نداشته باشد. در این میدان تنها مجاهدین و شورای ملی مقاومت بودند که جسارت ورود داشتند.
 
اینان آن‌چنان خواستار صلح بودند که مسعود رجوی حتی پس از امضای قرارداد صلح با وزیر خارجه عراق در پاریس، رسماً اعلام کرد که این قرارداد صلح را اگر خمینی بپذیرد، وی پس از سرنگونی خمینی به الزامات آن ملتزم خواهد بود؛ اما خمینی پای صلح نیآمد تا وقتی که مجاهدین ابتدا نامشروع بودن آن جنگ را در اکثر پارلمانهای دنیا به ثبت دادند و پس از آن، با عملیات خود، به‌ویژه عملیات بزرگ چلچراغ و فتح شهر مهران، اقدام به درهم شکستن ماشین جنگی خمینی کردند.
 
جنگ خونین ۸ساله بین ایران و عراق، سرانجام در ۲۷تیر سال ۱۳۶۷رسماًبا پذیرفتن قطعنامه‌۵۹۸شورای امنیت ملل متحد، از سوی خمینی خاتمه یافت.
 
خمینی که تا چند روز پیش از آن، می‌گفت تا آخرین خانه در تهران به جنگ ادامه خواهد داد، اکنون که‌ خوار و زبون به آتش‌بس تن داده بود، آن را «جام‌زهر» نامید!
 
 
 

گزیده ها

تازه‌ترین اخبار و مقالات